Jak zrobić aplikację na Androida w 2026: cztery drogi

Agencja albo freelancer pisze aplikację według twojej specyfikacji, kompiluje ją i oddaje. Cenę ustala specyfikacja, nie tabela w internecie: strona o kosztach wyjaśnia, dlaczego znanych widełek nie da się sprawdzić i jak uzyskać trzy porównywalne wyceny.

Trzy rzeczy, które idą do umowy przed jakąkolwiek liczbą: czyj jest kod (projekt Android Studio, który otworzy każdy, oddawany z każdą wersją); na kogo jest konto Google Play (na ciebie, nie na agencję: aplikacja i recenzje idą za kontem); co z wersją drugą (kto ją robi, za ile, na jakim kodzie). Agencja, która nie odpowiada na te trzy pytania, sprzedaje aplikację, która wciąż jest jej.

Ta droga ma sens, kiedy potrzebna jest ocena, której nie masz: nietypowa integracja, problem z wydajnością, audyt bezpieczeństwa. Wielu założycieli stosuje ją dziś w tej kolejności: najpierw wersja pierwsza narzędziem AI, potem godziny specjalisty na kodzie, który już istnieje.

Kreator aplikacji to usługa, w której składasz aplikację z gotowych klocków, zwykle w przeglądarce. Na Androida są dwie linijki drobnego druku, które trzeba przeczytać na każdym cenniku przed wszystkim innym.

W którym planie publikuje się w Google Play? W wielu kreatorach plan bezpłatny składa aplikację, ale nie wytwarza pakietu, który wgrywa się do Play Console; publikacja jest w pierwszym planie płatnym. Szukaj „publikacja” albo „Google Play” w tabeli planów.

Co zabierasz, kiedy odchodzisz? Niektóre kreatory wytwarzają projekt, który możesz pobrać; wiele wytwarza aplikację, która działa tylko na ich platformie, a „eksport” oznacza eksport danych, nie aplikacji. Odpowiedź jest w cenniku albo w dokumentacji, nigdy na stronie głównej. Jeśli jej nie ma, odpowiedź brzmi „nie”.

Trzeci szczegół, techniczny, ale decydujący: wiele kreatorów wytwarza na Androida aplikację w kontenerze webowym (aplikacja to strona internetowa w skorupie) albo aplikację w React Native. Żadna z nich nie jest projektem w Kotlinie. Dla katalogu albo aplikacji z treściami może wystarczyć; dla aplikacji, która ma działać bez internetu, używać czujników telefonu albo komponentów Androida takich, jak projektuje je Google – nie.

Zestaw narzędzi, którego Google używa i który dokumentuje dla aplikacji na Androida, to Kotlin jako język i Jetpack Compose do interfejsów. Środowisko to Android Studio, bezpłatne, działające na Macu, Windowsie i Linuksie. Wynik to maksymalna kontrola: każdy komponent, każde uprawnienie, każda linia jest twoja.

Kosztem jest czas. Kotlina uczysz się w tygodnie, jeśli już programowałeś, w miesiące, jeśli zaczynasz od zera; Compose dodaje sposób myślenia „interfejs jest funkcją stanu”, inny niż to, jak budowano ekrany wcześniej. Jeśli twoim celem jest zostać programistą Androida, to jest ta droga. Jeśli twoim celem jest mieć aplikację, ważniejsze są dwa następne zdania: projekt w Kotlinie, który napisałbyś sam, jest dokładnie tym, co wytwarza droga 4, i możesz go otworzyć w Android Studio, kiedy zechcesz uczyć się z tego, co napisał agent.

Nowa droga 2026. Opisujesz aplikację; agent AI – Claude Code, Codex, Gemini, Copilot albo Cursor, subskrypcja, którą już masz – pisze plan, który zatwierdzasz, a potem kod w Kotlinie i Jetpack Compose, kompiluje go, uruchamia w emulatorze i poprawia własne błędy. Wynik to zwykły projekt Androida, na twoim komputerze, w Gicie.

W Modaal działa to tak, cytując dokumentację. W pierwszym projekcie na Androida pojawia się komunikat „Action needed: install the Android SDK”, a jego przycisk instaluje, co trzeba: platformę Androida, narzędzia do budowania, platform tools z adb, emulator z obrazem systemu, command-line tools i JDK; „If a SDK is already on the machine, the setup respects it and adds only the components that are missing.” Pobieranie to „a multi-gigabyte download”. Na koniec konfiguracja „creates your first emulator — a Pixel 8 on API 36”, a „the Run picker offers the new emulator alongside your iOS simulators.” Od tego miejsca prosisz agenta o uruchomienie aplikacji na Androidzie i widzisz, jak działa.

Dwa fakty o planie. Android jest w każdym koncie: plan bezpłatny buduje jeden aktywny projekt, z nieograniczonymi promptami, na jednej platformie do wyboru – iOS albo Android – a projekt jest na twoim Macu od pierwszej kompilacji. Plan Pro kosztuje 9 euro miesięcznie przy płatności rocznej (15 euro przy miesięcznej) i dodaje nieograniczoną liczbę projektów, iOS i Androida razem oraz dystrybucję przez TestFlight i App Store; szczegóły na /pricing. I potrzebny jest Mac: dokumentacja mówi „You still need a Mac.”, bo część na iPhone’a kompiluje się w Xcode, który istnieje tylko na macOS. Co agent robi z twoimi słowami, wyjaśnia co to jest vibe coding.

Modaal nie jest jedynym narzędziem na tej drodze: Rork na przykład pisze w swojej dokumentacji, że „Rork writes a real Android Studio project in Kotlin”. Pytanie do każdego narzędzia jest to samo co na drogach 1 i 2: w którym planie projekt w Kotlinie jest mój, na moim dysku?

Jeśli Android jest w planach, choćby jako możliwość, szablon projektu wybiera się na początku. Dokumentacja Modaal mówi: „Pick a Duet card at creation time if Android is anywhere in the plan.” Duet to szablon, w którym „Each feature’s logic — its state, the actions that change it, the effects it requests — is written once”, podczas gdy „The iPhone app renders that state in SwiftUI; the Android app renders it in Jetpack Compose.” Jednym zdaniem z tej samej strony: „you write the views twice and the behavior once.”

Są dwa warianty: „iPhone and Android together” i „iPhone now, Android later”. W drugim każda funkcja jest tak samo zapisana i wyspecyfikowana jak w wersji dwuplatformowej, a kiedy chcesz Androida, prosisz o niego: „Ask the agent for Android when you want it.” Budowanie obu platform to funkcja planu Pro. Jeśli musisz wybrać, od czego zacząć, iOS or Android first (po angielsku) rozważa twój przypadek.

Którąkolwiek drogę wybierzesz, publikacja przechodzi przez trzy rzeczy, które Google publikuje i które możesz sprawdzić.

Konto. Google Play Console kosztuje 25 dolarów, jednorazowo, i jest na ciebie albo na twoją firmę. Załóż je na początku, nie w dniu publikacji: weryfikacja tożsamości trwa kilka dni.

Pakiet. Play Console przyjmuje Android App Bundle podpisany twoim kluczem. Projekt w Kotlinie wytwarza go z Android Studio albo z linii poleceń; kreator wytwarza go w planie, który to obejmuje; agencja go oddaje – razem z kluczem podpisu, który ma zostać u ciebie.

Prowizja. Google pobiera 15% od pierwszego miliona dolarów przychodu rocznie i 15% od subskrypcji odnawianych automatycznie; powyżej miliona – 30%. Dla aplikacji bezpłatnej bez zakupów prowizja nie ma zastosowania.

Kartę w sklepie – ikonę, zrzuty ekranu, opis, prywatność – opisuje poradnik w dziewięciu krokach; to ta sama praca na każdej drodze.